ஆராதனா எனும் பேய் 53

என்னுடைய தற்கொலைக்குப் பிறகு
இவனது கடைசி ஆசை என்னவாக இருந்திருக்கும்
என்று யாராவது சிந்தித்திருந்தால்
ஆராதனாவின் புன்னகையில்
ஒரு வெளிச்சம் உதிரும் பாருங்களேன்

ஆசையாக இருக்கிறது.

ஆராதனா எனும் பேய் 52

“ பூமாலை கோர்க்கும் குரங்கினை அடைந்தவள் கண்களில்
பிரகாசத்துயில் பரப்பும் ப்ரியக்குழந்தை
அழகிய பேரழகிய ஸ்பரிசத் தூறலை வனைந்து வனைந்து அசைகிறது “ என கிறுக்குத்தனமாக சனநெருக்கடி மிகுந்த அங்காடித்தெருவின் நட்டநடுவில் நின்றுகொண்டு, நீ அழுந்தக் கவ்விப்பிணைத்த உதடுகளில் சொல்லிப் பார்க்கிறேன் ஆராதனா.

நெடுநாளாக உனக்குப் பரிசளிக்க எண்ணி விடுபட்ட கொலுசுஜோடியை ஏறக்குறைய அலைந்து அலசி இறுதியில் தங்கத்தில் மணிகள் நிறைந்த ஒரு ஜோடியை வாங்கியாகிவிட்டது. மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. உனக்கும் நிச்சயம் பிடிக்கும் ஆராதனா. ஆம், அந்த முத்தத்தின் ரீங்காரம் என்உயிர்க்கூட்டில் இடைவிடாது ஜெல்லிமீனைப்போல நெளிந்து நெளிந்து நெளிகிறது என் பெண்ணே. உன் சிறு வட்டவடிவ தங்கநிற முகத்தின் தாடையிலுள்ள, எந்நேரமும் சிறுமி வானதியின் கரங்களில் தவழும் கலர்பென்சிலின் ஒல்லி முனையளவிலான மச்சம் பிறகு எப்பொழுதாவது நான் எங்கே என்று உன்னிடம் நலம் விசாரித்ததா ஆராதனா?

நினைவில் அழிகிறேன் என்று எங்கோ வாசித்த அனுபவம் என்னிடம் எப்பொழுது நிரந்தரமாகக் குடியேறியது? தங்கிப்போனது? உன்னைப் பார்க்க வேண்டும் போலிருக்கிறது ஆராதனா...

நிலம் குடிக்க சரசரத்து அந்தக் கிளிப்பச்சைநிறப் புடவையில் நீ மெல்ல அசைவது போல நடந்து என்னை நெருங்கியபோது கிளையின் சிற்றசைவில் மொத்தமாக சிறகடித்துப் பரபரக்கும் பறவைகளைப் போல அத்தனைப் படபடப்புக் காட்டியது என் குட்டி இதயம்! ( முதல் சுகவலி ஆராதானா) கூடவே..அதுவரை ரயில்வண்டியென நீண்டு வளர்ந்திருந்த என் தனிமைக்கழுகின் வற்றாத செவ்வெயில் நான் இமை மூடித் திறந்த நாழிகைக்குள் இனி எப்பொழுதும் திரும்பமுடியாத தூரத்திற்குள் சென்று தன்னை விடுவித்துக்கொண்டது ஆராதனா.
நன்றிகள் உரித்தாகுக உனக்கு ஆராதனா...
எனது தீரா ப்ரியங்கள் உரித்தாகுக உனக்கு ஆராதனா...

ஆராதனா.. ஆராதனா...
உன் பெயர் விழுங்கி உன் பெயர் விழுங்கி என்னைத் தேடுகிறேன் உன் பச்சை வனாந்தரத்தின் முழுக்க நின்றுகொண்டு...

வெட்கமும் கூச்சமுமாக இருக்கிறது ஆராதனா, இருந்தாலும் சொல்லாமலும் இருக்க முடியவில்லை. உங்களது ஒல்லியான சதைப்பிடிப்பற்ற அந்த உருவம் அவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது. நீங்கள் அழகாக இருக்கின்றீர்கள் ஆராதனா. ( எழுதிவிட்டு சந்தோசமாகச் சிரிக்கிறேன் )

நிலவு காட்டி சோறூட்டும் தாய்இடுப்பு நிறைய வளர்ந்திருக்கும் குழந்தையின் பன்னீர்சிரிப்பாய் சூழல் வாய்க்கும் ஒரு தருணத்தில் உன்னைச் சந்தித்திருப்பேன் மீண்டும். காத்திரு.

காலப்பிரக்ஞையில் நொண்டும் இந்நொடியில் தேர்ந்த மெஜீசியனின் அசைவுகளுக்கு உடல் உடையும் ஒருவனாக நான் தீரமாட்டேனா ஆராதனா?! புதைகடல் அமிழ்ந்த இம்மூச்சு வரம்.

முத்தங்கள் உனக்கு...
உன்னைப் பார்க்கவேண்டும் போல இருக்கிறது ஆராதனா.

ஆராதனா எனும் பேய் 51

அகோரப் பசியெடுத்து நிற்கும் என்னை
விழுங்கப் போகும் முன்
உன்னிடம் சொல்வதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான் ஆராதனா..

புணர்ச்சிக்குப் பிறகு
மார்காம்புகள் வலிக்கிறதென்ற
மேலும் கூடதலான காதலை
என்னிடம் சொல்லி முத்தமிடாதே

வாழ்தல் விடுத்து மரணத்தில் ஒழுகிவிடுவேன் நான்

இல்லை இல்லை என்று சொல்லி நெருங்கி அணைக்கும்
உன்னை
எந்த தொட்டிலில் தாலாட்டுவது 

ஆராதனா எனும் பேய் 50

எங்கு திரும்பினாலும்
உனது முத்தமிடப்பட்டக் கண்கள்

பிரிவு என்பது வறுமை
பிரிவு என்பது பயம்
பிரிவு என்பது கண்ணீர்
பிரிவு என்பது வலி

ஆராதனா

ஜன்னல் தீண்டி விரல் அசைக்கும் மழையிடம்
நெஞ்சுக்கூடு விம்மச் சொல்லிக்கொள்கிறேன்
உனது முத்தமிடப்பட்டக் கண்கள்
எனது தானென்பதை

ஆராதனா உனது முத்தமிடப்பட்டக் கண்கள்
எங்கு திரும்பினாலும்

பிரிவு என்பது காதல்
பிரிவு என்பது காதல்   

ஆராதனா எனும் பேய் 49

அலைதலின் முற்றுகையில்

பல நூறு நட்சத்திரங்களை அள்ளிக் கொட்டுகிறாள்

ஆராதனா..

சலசலத்து ஆர்ப்பரிக்கும் நதி தொட்டுத் தெறிக்கும் மழையாய்

பெருகுகிறது

மகிழ்இசை

வெள்ளைப் பாவாடைச் சிறுமி

துரத்தும்

பட்டாம்பூச்சியென சிறகசைக்கிறேன்.. 

ஆராதனா எனும் பேய் 48

அரங்கு நிறைந்த கைத்தட்டல்கள்

எனக்கு நானே எழுதிக்கொண்டிருக்கும் 

வாழ்க்கைக்குத் தான் 

அவ்வளவு மென்மையான இசையுடன் 

எவ்வளவு ஆத்மார்த்தமாக நெருங்குகிறாள்

ஆராதனா

இவளை யாருக்குத் தான் 

பிடிக்காது?

முகமூடிக்குள் தேம்பி அழும்

கோமாளி

கழற்றி எறிகிறான் 

தன் நம்பிக்கையற்ற உடலை 

ஆனால்

அவள் என்னை மட்டும் காதலிக்கிறாள். 

ஆராதனா எனும் பேய் 47

இரண்டாயிரம் யுகமாக என்னைக் காக்கவைத்து
"Toooo..busy..gudmng.nice day."
சொல்லிய ஆராதனாவுக்கு
இறந்த பிறகு
நானனுப்பிய
முத்தக்கடல்
இப்பொழுது உங்கள் கைகளில்

ரகசியம்
வேறு யாருக்கும் இதனைப் பகிர வேண்டாம்

ஆராதனா எனும் பேய் 46

ஜன்னலுக்கு உள்ளே நீ இருக்கிறாய்
ஜன்னலுக்கு வெளியே என் நீ இருக்கிறாய்
மழை உள்ளேயும் வெளியேயும் ஆடுகிறது
தன் ஆட்டத்தை

திசை தெரியா பறவை
ஈரத்தின் ஓங்கிய வீச்சில்
தன்னைத் தொலைக்கிறது
அல்லது
தன்னை பிறக்கிறது

இங்கு நன் சொல்ல வருவது
பிறத்தல் பற்றி மட்டுமே

ஆமென்

ஆராதனா எனும் பேய் 45

எனக்கு கனவுகளென்று
பெரிதாக ஒன்றுமில்லை

பெரிதினும் பெரிதைக் கேளென்கிறான்
ஒருவன்; இன்னமும்

கலங்கிய மனம்
பேசும் மௌனம்

வலிக்கிறதாயென்ன
அவ்வளவு?

இல்லாத இருப்பிற்கு
எத்தனை வழித்தடங்கள்  

ஆராதனா எனும் பேய் 44

இதைவிட
அழகான கவிதை ?

ஆராதனா...

"ம்" யெனும்
உனது
கண்ணுயர்த்தலில்,

தோற்றுப்போனவனின்
ரணம்
மயிலிறகு

ஆராதனா எனும் பேய் 43

கொட்டும் இம்மழைநாளில்
எப்படியுன்னைக்
கரை சேர்ப்பேனென்று
ஏன் வருந்துகிறாய்
ஆராதனா?


வீழ்வேனென்று நினைத்
தாயோ?


கறையேறாப் புரையேறிப்
படியும்
இந்நிழல்

ஆராதனா எனும் பேய் 42

இந்த மழையும்
இந்த நாளும்
தொடர்ந்திருத்தல்
நானில்லாதபோதும் சாத்தியப்படத்தான்
இதைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் எனக்குத் தெரியவில்லை

குமிழ்கள் காற்றில் அறைபடுவதென
உதிர்ந்துக்கொண்டிருக்கும்
லப்டப் லப்டப் இதயஒலியின் இறுதி
கண்ணில் நீர் வழிந்த
உனது போன நிமிடமே
உடைந்து போய்விட்டது
ஆராதனா

ஒரு வறட்டுப் புன்னகையோடு
எழுந்து போகலாம்
வந்தவர்கள்

தாழக்கிடக்கும் உனது சேலையை
இடுப்பில் தூக்கி
முடிந்துவிட்டு
தண்ணீர் விட்டுக் கழுவு
பூக்கள் சிதறிக் கிடக்கும்
வரவேற்பறையை.

ஆராதனா எனும் பேய் 41

நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது
திருச்சிராப்பள்ளி ரெயில்வே ஸ்டேசனும்
கலசல கலசலக் கூட்டமும்
உனக்கு நினைவில் வழிகிறதா ஆராதனா
அந்த முத்தமும்
பெருங்காதலெனப் படர்ந்தக் கண்ணீரும்

ஆராதனா எனும் பேய் 38

38.

இருண்ட மழையின் சொட்டுகள்
படர்ந்து ஆடும் பைத்திய அகத்தில்
சுடர் பெருகும் இச்சாமம் ஒழிய,
நீ விட்டுப்போன நிலத்தை
தற்சமயம்
பதிமூன்றாவது மாத்திரையோடு
விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் ஆராதனா
 
ஜன்னல் கதவுகளை அடைத்தாயிற்று
கண்கள் உருள்கிறது..

சொல்ல மறந்துவிட்டேன் ஆராதனா
நாளை
"ஸ்போர்ட்ஸ்டேய்"க்கு அழைத்திருக்கிறாள்
ஆறு வயது நம் மகிழ்மொழி
உறங்கும் முன் அவளுக்கு
அம்மா, சாமி கதை சொல்லியிருந்தேன்
இருவரும் முத்தமிட்டுக் கொண்டோம்
(உன்னை,உன்னுடைய முத்தமும்..)

***


39.
முன்பொரு
பெருமழைக் காலம் ஒன்றின்
அந்தி சாயும்வேளையின் பட்டர்பிளைக்கு
நான் முழுதும் ஒப்புக்கொடுத்த என்னை
மீட்டெடுக்கும் போலுள்ள உன் அருகிருப்பினை
வரையத் துவங்கியிருக்கும்
இந்த கலர் இரவில்

சலனமற்றிருந்த எனது பெருநதி நீந்திச் செழிப்பது
கண்டும் ஏன்

மௌனக் கானகத்தின் பச்சையத்தில்
நீயொரு
சிறு பிள்ளையாய் குதித்துக் குதித்து
விளாயாட்டுக் காட்டுகிறாய்
ஆராதனா!

***


40.
கூடடையா தாய்ப்பறவையின்
அலகில் விசும்பும்
குஞ்சுப் பறவையின் பெருகும் பசியாய்
வளரும் காத்திருப்பினில்
மரித்து மரித்துப் புசிக்கிறேன் பெண்ணே
என்னை நானே
என்னை நானே

தொலைவில் தெரியும் கடல்நிலவாய்
அருகில்வரும் அது நீயா?
அது நீயா?
ஆராதனா அது நீயா??

***

http://www.vallinam.com.my/issue49/poem1.html

ஆராதனா எனும் பேய் 37

வம்படியாக
ரயில் காமித்துத் தருவதாக
கூட்டிப்போன அப்பாவிடம்
ரயில் வாங்கித் தரச்சொல்லிக்  குறுகுறுப்பூட்டிய
நினைவென

புதியதாய் அருவிக்குத்
தலை காமித்த சிறுமியின் மனமென

நண்பன் சுபாஸ்உடன்
விலாங்குமீன் பிடித்துப் பொறித்து ருசித்த நள்ளிரவென

இன்னும் இன்னும் சில அந்தரங்கங்களையும்..

இப்படி இப்படி எது ஏதோ ஞாபகத்தில் துள்ளுகிறது
எனக்கு

ஒரு நீண்ட உரையாடலின் முடிவில்
"என்னை இழந்தால் நாடுஇழந்த மகாராணியாம் அவள்"
என்று சன்னமான குரலில் புன்னகைத்துவிட்டு

மார் நிறைய முத்த காய்ச்சலோடு
செல்கிறாள் ஆராதனா

ஆராதனா எனும் பேய் 36

அப்-பேரழகிய துபாய் யின்
ஒரு வெயிற்கால நள்ளிரவில்
அதன் இயல்பு மாறாது ஓடிக்கொண்டிருந்தது மெட்ரோ ட்ரெயின்..

அதனுள்
நூற்றாண்டுகள் சென்றாகி விட்டது
நாம் பறந்து கொண்டிருக்கிறோம்
சிறகுகள் விரிய விரிய

மேலும்

இறகுகள் படர்த்தும் மொழி சுடர்
அன்பினது யாசிப்பிற்கு
நானும்
நீயாகிய ஆராதனாவும்
இறுதியிலும் இறுதியான
பலி

அல்லது

நேற்றைய குளிர் அந்தி
கர்நாடகா சிமோகாவில் ஆரத்தழுவிய
நமது உதடுகள்
சிரித்த  
அத்-துயர இசை!  

ஆராதனா எனும் பேய் 35

எனது ஞாபகங்கள் அனைத்தும்
மரித்துப் போகுமொரு
இல்லாத உன் நாளில்
என்னை அணைத்துப் பிடித்து அழுகிறாய்
எல்லாம் எல்லாம் எல்லாமும் அதிர

ஒரு சிறிய புன்னகையில் வாழும்
நம் பெருங்காடு
மீட்டும் நிற்காத அசைவில்

எந்தச் சலனமுமின்றி
பேசுகிறது
அடையாத மௌனம்

ஒளி படர்ந்தக் கணம்
நீ
சடலங்களாகிறாய்

ஆராதனா எனும் பேய் 34

பிளந்திருக்கும் மார்புகள் அவ்வளவு வெளிச்சத்துடன்
மூர்ச்சையாகித் தொட்டுணரும்
நான்

விண்-பற்றி எரிகிறது முத்தங்கள்
முத்தங்கள்...

எம்பினாலும்;
யோனியும் குறியும்
எத்தனை எத்தனை எம்பினாலும்..
எத்தனை எத்தனை எம்பினாலும்..
சுற்றும்..
சூழும்..
வியாபிக்கும்..
நம் உலகத்தில்
அவர்கள் வியர்க்கும் கெட்டசொப்பனத்தில்
நாம் உரக்க உரக்க காதலையே
ஒலித்து (அ ) ஒளித்து,

விடுகதையென விடாமல் துரத்திக்கொண்டிருக்கிறது
கவிதையைப் போலல்லாததொரு
நாம்..
ஆம்; நாம்.

ஆராதனா எனும் பேய் 33

யாருமற்ற எனக்கு எங்கிருந்தப்பா வந்தாய் மக்கா?

கேள்விகள் எப்பொழுதுமே..
சுலபம்.

நன்றி

பிறகு; ம்..

முத்தங்களை முத்தங்கள் என்று சொல்வதைவிட
வாழ்வின்
விரல்களென்று...

பொருந்தாதோ??

நம்பிக்கையின் கால்களென்று
ஆமா தானே?

எல்லோருக்கும் அன்பு
உனக்குக் காதல்

ஆராதனா எனும் பேய் 32

உனது தலைமயிரைப் போன்றதென
வேறொன்றுமில்லை
என்னைப் பரவசமடையச் செய்ய
என்றொரு முறை
மன்னிக்க
பல நூறு முறை உன்னிடம் சொல்லியதாய்ச் சொல்கிறாய்..
தெரியுமா ஆராதனா உனக்கு
நீ என்னைக் கட்டி வைத்திருக்கும் இப்பெருங்காட்டில்
மழைக்காலமென்று தனியாக ஏதுமில்லை

வெயிலின் மரணத்தைப் பற்றி
நீ யாரிடம் சொல்லத் துவங்கினாலும்
வியர்க்கவே செய்யும்
கூர்ந்து யோசி ஆராதனா

சரி சரி
விடு
அதோ உன் குழந்தைக்கு
இந்தப் பைத்தியக்காரனை அறிமுகப்படுத்தி வை!