உங்களது உதாசினத்திற்குப் பொருந்தும் கவிதை

ஒரே ஒரு நட்சத்திரம்
அதுவும் பொன் நட்சத்திரம்
இங்கே இங்கே
இதே அறையில் என்னுடன் தானிருந்தது

தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்..

துல்லியமாக சொல்வதற்கில்லை
ரணம். 

***

பற்கள் தளிர்விடா குழந்தையைப்போல சுண்டு கொண்டு கவ்விப் பிசைந்த உனது இளமுலைகளின் அடிநாதம் நினைவுஇடிக்கில் விசும்ப அனற்காற்றாய் இந்த இரவு ஒரு கவிதையை எழுதிச்செல்கிறது. மலையுச்சி மௌனமாய் ஒரு சிறுகீறல். பசி பசியைத் தின்னும் உன் எழில்உருவை கண்கள் வீங்க முகர்ந்துவிட்டு நான் உறங்கிப்போவேனோ? அல்லது, மூடிய இமைகள் மூடியபடியே எப்பொழுதுக்குமாய் திணற அருகமர்ந்து பெருங்குரலோங்கி அழுவாயோ நீ? 

அறம்

அடுப்படிக்குள் ஒழிந்துகொண்டிருக்கும்
பூனைக்கு இருக்கும் இதயம்
யாருக்கு கவலை? என்ற கவிதையில்
ஆயிரத்தெட்டுப் பிழை இருந்தபோதும்
கண்ணீர் சொட்டும் என்னை
ஏன் வெறுக்க வேண்டும்
என்ற கேள்வி
நீ கேட்கிறாய்.

நல்லது..

மேலும்,
ஒரு நதியின் உடலில்
ஏன் இவ்வளவு நட்சத்திரங்கள்?

புன்னகையா பதில்
அல்லது
கண்ணீரா பதில்

அறம்.

காற்றில் உடையும் அழுகையின் குரல்

மிருதுளா
தன் சின்னச் சின்னப் பாதங்களால்
வீடு நிறைய அங்குமிங்கும்
ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாள்

வீங்கிய மௌனத்தின் விஷப்பற்கள் திறந்து
முடிவாகச் சொல்லிவிட்டாள்
வித்யா

கண்ணாடியில் மண்புழு ஊர்வதென
பிரதியிட்டப் பார்வையுடன் அமர்ந்திருந்தான்
பிரவீன்

சின்னச் சின்னப் பாதங்கள் உருண்டு
வெறுமனே குரலாகி உதிர்ந்தது
பெருவெளியெங்கும் அழுகையின் கேவல்

நீ தான் சாத்தான்..
நீ தான் துர்தேவதை...
என மாற்றி மாற்றி விரல்நீட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்  
காலத்தின் கதாப்பாத்திரங்கள்

குழந்தை தானாகவே முத்தம் கொடுக்கிறது

கிழக்கின் திசையிலிருந்து எழும்பிய பறவை
வானை அளக்கமுடியாதபடி
அதற்கும் அப்பால் அதற்கும் அப்பால் என..

தெய்வத்தின் கருணை
துயரத்திற்கு
தன்னை மூடிக்கொண்டிருப்பது  
சுகம்.

கவனித்தீர்களா?
அவ்வளவு வேலைப்பாடுடைய அரங்கத்தில்
சிறியதாய் மிகச் சிறியதாய்
வந்து நிற்கிறது
மரணம்

வேதனை

புல்லாங்குழல் வேண்டுமே வேண்டுமாம்
மகள் உதயமொழி
அழுகிறாள்

உன் மூன்று நாள் உதிரம்
வெயில்மீதேறி மிதக்கும் என் துடிப்பு,
வலிக்கிறது வலிக்கிறது வலிக்கிறது...

இது மழை இரவு
இது கோடை பகல்
இது பிழை
இது வன்மம்

“ நான் ஏன் நீயாகப் பிறக்கவில்லை “

நெஞ்சடைத்துச் சாகிறான்
இதயத்தை வரைந்து காட்டுபவன்

புல்லாங்குழல் இசைக்கப்படுகிறது.

உதயமொழி சிரிக்கிறாள் பார்
என் உதிரமே!  

மிரட்சி

சிறு இலை நான்
பனித்துளி
அவள் கண்ணீர்

என்ன ஆகும்
பாறைமீது பாறை.

தொலைவுக்கு அப்பால்
ஓடிவரும்
எறும்பிற்கு
ஏன் இத்தனைக் கால்கள்?

அலறல்

தீரவே தீராதப் பசியுடன்
பிம்பங்களைப் பெருக்கும் கண்ணாடியாய்
நம் வக்கற்ற ப்ரியத்தின்
வாள்முனையில் முட்டும் எண்ணிலா முகங்கள்
முகங்களே அல்ல.

எனக்கு நானே கதற கதற கழுத்தறுத்து
ரத்தம் பீறிடும் கனவிலிருந்து
விழும்
கண்களைத் தாங்கி
சுடர்விட்டு அலறும் நம் மனமைதானத்தின் பெருந்தாபம்
குளிர்.

...

கனவிலும்
மார் தரும் அம்மாவிடம்
ஆழ
சாய்ந்து
எச்சில் வடிய மூச்சொறிகிறது
குழந்தை

கவனிக்கும்
கடவுளின் கைப்பையில்
முத்தக் கடல் தடுமாறும்
இந்நிழல்...
ஆக கடைசி ஜென்மத்திற்கும்
பெய்க
என்றதொரு மழையை நான் வாசித்தேன்

...

புரோட்டாவுக்கு காசு தரவேண்டும்

உறக்கம் வருகிறது, கடைசி பஸ் போய்விட்டது.

கை ஓங்குகிறார்களே

என்ன செய்வேன்

இந்த சுதந்திரத்தை  

குகை இசை

ஏழு கடல் ஏழு மலை
தாண்டி வந்துவிட்டேன்

சொல்கிறாள் சொல்கிறாள் சொல்கிறாள்

அங்குதான் நிற்கிறாள்
அவள் 

***

மௌனித்துப் புன்னகையிப்பவளின்
உள்ளங்கையில்
சேர வேண்டும்

மூச்சிறைக்க
விம்மி விம்மி நீர் வடிந்த
எனது கண்களை
நெஞ்சணைத்து தேற்றும் அவளை
காண்பீர்களெனில்
இந்த ஞாபகத்தைக் கையில் கொடுங்கள்

வானத்தை அளத்தல்

மெல்லியதொரு உரையாடலுக்குப் பிறகு
ரோஜா வேண்டுமா என்றேன்

சிரித்துவிட்டு
அப்புறம் பார்த்துக்கொள்ளலாம்
தற்சமயம் இரண்டு உள்ளங்கைகளையும்
குவிந்தவாக்கில் விரித்துக்காட்டு
என்கிறாள்

உதடு முட்டி
தலையசைத்தேன்

ஏறி அமர்ந்துகொண்டு பற என்கிறாள்

பறந்து கொண்டிருக்கிறோம்
கண்கள் மினுக்க

கடலின் உள்ளங்கையில் நிமிர்ந்து நிற்கும் வானம்

அந்தக் கடலின் மீது நிமிர்ந்து நிற்கிறது எனதுயிர்

நாங்கள்
உங்களைப்போல் மாறவேண்டுமென
வற்புறுத்தாதீர்கள்
உங்களது ஏமாற்றங்களை
ருசிக்க

எனதுயிர்
அந்தக் கடலின் மீது நிமிர்ந்து நிற்கிறது

எண்ணெய் படிந்த கையைத்
துடைப்பதற்கு
அவரவர்க்கு அவரவர் வானம்

பின்முதுகில் எறும்பு கடிக்கிறதா??
நன்று

கடலின் உள்ளங்கையில் நிமிர்ந்து நிற்கிறது என் வானம்

தொலைவில் அசையும் சிறு வெளிச்சம்

அருவியில்
நனைவதற்கும்
அருவியை நனைப்பதற்கும்
உள்ள வித்தியாசம் தான்
இங்கே ப்ரதானமாய்

பிறகு புரியும்

ப்ரத்யேகமான நதி துயிலும் வனத்தில்
அந்தப் பறவை சிறகு உதிர்க்கும்
காலம்..
தேடி அலையும் உதயத்தை
அஸ்தமனம் என்றா
நகைக்கிறீர்கள்?

காதலித்துதான் பாருங்களேன்

ரேகை

மெல்லிய ஸ்பரிசரேகையெனக் கொஞ்சுகிறாய்
கூடவே எனது கண்களையும் மூடிக்கொண்டாய் !

நள்ளிரவின் உள்பக்கம் மிதந்தலையும்
இப்பெருங்காடு
முரட்டுத்தனமாகத் தட்டிக்கொண்டிருந்தது
உனது கனவை

இருப்பு

உணவு மேஜையில் அமர்ந்தவாறு
வைக்கப்பட்டிருக்கும் தண்ணீரையே முறைத்துக்கொண்டிருந்தேன்..

“ என்ன என்பதுபோல் சைகையிக்கிறாய் ”

இங்கே வா என
ஆகாயம் பூக்க
பருகுவதற்குப் பதில் விழுங்கிவிடுகிறேன்

அச்சுறுத்தும் தனிமை

சீக்கிரம் அழைத்துப் போ..
அச்சுறுத்தும் என் தனிமையின் உருவத்தை தன் வீட்டு மொட்டைமாடியில் நின்று வனையும் அவளோடு தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்

இங்கே எனது அறைக்கண்ணாடியில் விரியும் உன் பிம்பத்தை தொலைவின் கணங்களில் கொடுத்துவிட்டு..

என்ன இருப்பு இது?
என்ன இருப்பு இது?
சீக்கிரம் அழைத்துப் போ

கிழமை

ரிங் மாஸ்டர் கணேசகுமாரன்
டிக்கெட் பரிசோதகர் ராம்லால்சவுக்கானிடம்
ஒரிஜினல் ஐடி-ப்ரூப் இல்லாமல்
விழி பிதுங்கிய
27/06/2012-ன் இரவினைப்போல
வெயிலில் மிதந்துகொண்டிருக்கிறது
கைகள் உதறி வேகவேகமாய் நீ சென்றுகொண்டிருக்கும்
இக்கிழமை

ஆமென்