ஆகையால் காதல் செய்வோம்

காடென வளரும் வாதையினை

பிரசவித்துவிட்டு,

மழலைப்பேச்சு 

மிகப் பிடிக்கும் என்கிறாய்

பெண்மையின் அந்தரங்கம் 

புள்ளியென

கோடென

வட்டமென

விவரித்துக் கொண்டாடி, பின்

ரகசியம் அதிஅற்புதம் என்கிறாய்

பிறழ்வின் முற்றத்தில் நின்று 

உரக்க கத்துகிறேன் 

நீ என் தோழி..

நீ என் தோழி..

ஆகையால்

காதல் செய்வோம் என்கிறாய்

ஓர் அபத்த பகலை

உடைத்துக்கொண்டு நகர்கிறது 

எனது வானம் ! 

நன்றி உயிரோசை

வா..

என் சிநேகிதங்களைக் குடித்துவிடும் 

மதுக் குவளைகளுக்கு

எதற்கொண்டும் 

தலை கவிழ்வதாய் இல்லை

வா..

சாகடிப்போம் இறந்த காலத்தை

ஓர் விரல் முத்தம் செய்து

ஓர் புன்னகை எய்து

ஓர் மௌனம் கீறி

ஓர் புணர்தலின் உச்சம் காட்டி

ஓர் அன்பின் மொழி எழுதி

வா.. 

கொண்டாடுவோம்

நிகழ்காலம் தூவும்

பிரியத்தின் நட்சத்திரங்களை

நிலா மழலை கொண்டு.

 

 

நன்றி உயிரோசை 

 

 

உயிரோசை கவிதைகள்..

நிசப்தம்

என் இரவு மிருகத்தின்
பகல் நாவினை
ருசித்து உண்கிறாய் நீ

கூரை வழி சொட்டும் மழையென
வழிந்து கொண்டிருக்கிறது துயரம்

என் ஒரு துண்டு வானத்தின்
முழு கடலையும் கைப்பற்றி விடுகிறாய் நீ

பிரிவின் சாத்தியங்கள்
இனி எந்தவொரு கோடையிலும்
நம்மில் இல்லை.



நானும் அவர்களும்

கடவுள் வருவதாகச் சொன்ன இரவில்
பால்யன் ஒருவன் மூத்திரம் பெய்கிறான்

தான்யாவின் காதுமடல் மச்சம்
எழுதப்பட்டிருந்தது முன்பொரு காலத்தே
கீதாவின் மருதாணிக் கைகளில்

நான் நானாகித் தொலைத்த தருணம்

பெரு மழை தீர்ந்த கனவில்
வயலின் மீட்டிக்கொண்டிருந்தான் கடவுள்.







நன்றி உயிரோசை

உயிரோசை கவிதைகள்..

ஸ்பரிசம்

கோடையின்
செந்நிற கால்கள் அசையும்
நிலத்தில் யாதொரு பிடியுமற்று
நிற்கிறேன்,
உன் பனி கைகளைத் தந்துதவு
இப்-பிள்ளை வாழட்டும்
இன்னும் சிறிது தொலைவு.  


அடையாளம்

துளி,
கடலினும் பெரிதாகையில்
சிறகை விடுத்து பறவையாகிறாய்
பின்தொடரும் அலகு அல்ல
இவ்இறகு,

நினைவின் தடயம் !


நிகழ்ந்த மரணத்தின் காரணங்களாக

1) புறக்கணிப்பின் அழியாத் தடம்

2) அவமானத்தின் அந்திமம்

3) இழப்பின் பெரு ரணம்    

கடவுளெனும் பெயரில் சாத்தான்
சாத்தானெனும்  பெயரில் கடவுள்

எப்படியும் நிகழலாம்
எப்படியும் நிகழ்த்தப்படலாம்
இறப்பு.


நன்றி உயிரோசை..

தாகம்

அலைகடலில் மிதக்கும்
நிலவின் வெள்ளொளியில் முகம் காணும்
இரவை கடத்தி படுக்கையில் உலர்த்துவதாய்
கண்ட அந்த அபத்தக் கனவை
சாமத்தின் வாசலில் குரைக்கும்
தெருநாயின் காது திருகி சொல்கிறேன்.

பின்
பின் மதியப் பூனையாய்
அவள் முலையருந்த,
வேட்கை கனலின் விரல்கள் மீது
திரும்புகிறேன்.

கொலுசு கால்களின்
இசை வழியே நிரம்புகிறது
அன்பின் ஊற்று.

மழை இரவில்

மழையோய்ந்த முன் இரவின்
விடியலில்
சொட்டிக்கொண்டிருக்கும் துளிகளென
வசீகரிக்கிறாய்.

தெளிந்த நீரோடையில்
ஒரு இலை உலவுவதைப்போல
அத்தனை அழகியலாக
என்னுடல் பற்றுகிறாய்.

அன்பின் ஆயிரங்கரங்கள் கொண்டு
அத்தனை மெலிதாய் புன்னகைக்கிறாய்.

புன்னகைக்கும் போதே
இனியும் கோடை வருமென்கிறாய்.

ஒரு சிறு கைப்பிடியினைச் சுற்றும்
கொடியென தன்னை
இறுகப் பற்றிக்கொள் என்கிறாய்.

கோடையொன்றும்
அத்தனை வெம்மையோ
அத்தனை தனிமையோ அல்லவென
நம்பும்படியாகச் செய்துவிடுகிறாய்.


இன்றிரவும் மழை பொழியுமாயின்
அதனின் சில துளிகளை
உன் கைக்குட்டையில் கோர்த்து
பின் வரும் கோடையில்
உலர்த்தலாமென நிசப்தமாகிறேன்.


நன்றி உயிரோசை..

இயலாமை

அன்பு ததும்ப அழைப்பதாய் அழைக்கிறாய்
வரவேற்பறையில் அமர்ந்து விவாதிப்போமென்கிறாய்
ஒரே ஒரு நாற்காலியே அங்கு போடப்பட்டிருக்கிறது
அமர்ந்து கொள்கிறாய்
குவளை நிறைய அவமானத்தை தருகிறாய்
தேநீரெனப் பருகச் சொல்லுகிறாய்
நீ மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருகிறாய்
'ம்' சொல் என்கிறாய்
நல்லது என்கிறேன்
குரூரமாய் புன்னகைக்கிறாய்
நடந்தவைகளை மறந்து விடுமாறு கட்டளையிடுகிறாய்
நடந்து கொண்டிருப்பவைகளின் குற்றவுணர்ச்சி ஏதுமின்றி
பின் வெளியேறுமாறு உக்கிரமாய் கண்ணசைக்கிறாய்
இறைந்து கிடக்கும் அவமானத்தின் நிழலை இறுக வாரி
கழுத்து திருகி கொன்று விடலாமென குனிகிறேன்
உனது முதலாளித்துவம்
எனது முதுகில் ஓங்கி ஒரு போடு போடுகிறது.


நன்றி உயிரோசை..

திரும்புதல்

உனது எல்லா விடுபடுதலிலும்
எனது பெருங்காதலே
மீச்சிறுபுள்ளியென
ஆகச்சிறந்த கவிதையொன்றை
விமரிசையாகக் கொண்டாடுகிறாள்
நம் இருவருக்குமான தோழி.


நன்றி உயிரோசை..

அவர்கள்

உன் இருள் நிழலில்
மின்னிப் பறக்கிறது
என் தூய ஆவி.

இருப்பது போல்
இல்லாமலிருத்தலில்
இருந்ததை விட
அத்தனை வெளிச்சம்
அத்தனை அடர்த்தி
அத்தனை மென்மை.

கானகம் நுழைந்து
காணாமல் போவதும்
திரும்பி வருதலென்பதும்
ஒரே மாதிரியான நிகழ்வே
அல்லது
"அல்லது" அல்லதாகவே இருக்கட்டும்.

நீ சொல்வது போல்
நான் அந்நதியென
இல்லையெனினும்
நாளைய மழையின்
முதல் துளியாகவே
பிரிகிறேன்.

பச்சைப் புற்களின் நடுவே
நல்ல பாம்பொன்று
சுருண்டு கிடக்கிறது.
நான் அதை நீ என்கிறேன்.
நீ அதை நான் என்கிறாய்.

அது அதுவேயில்லை
வேறொன்றென சொல்லிப் போகிறார்கள்
கடக்கும் இவர்கள்.





நன்றி உயிரோசை..


 

நிலைப்பாடு

சொற்களின் காட்டுக்குள்
பெருந்தீயாகப் பரவுகிறாய்
உனது இருபெனும் மாயையினை
நிலைப்படுத்த.

பின்னொரு பொழுதினில்
தனிமையின் பெருங்கடலை
ஓவியமாக்க முயற்சிக்கிறாய்
எரியும் ஒற்றை அகல் வரைந்து.

முன்னெப்பொழுதோ
பெய்யாதிருந்த  மழை
ருத்ரதாண்டவமென
தீபத்தை குரூரமாக விழுங்கிப்போகும்
இவ்வேளையினில்

மேலும்
அவனைப் பற்றி விரிவாக
உரையாட ஏதுமில்லை.


நன்றி உயிரோசை..